Mazkur tadqiqot raqamli transformatsiyaning yashil umumiy omilli unumdorlikka (Green Total Factor Productivity — GTFP) ta’sirini rivojlangan va rivojlanayotgan iqtisodiyotlar misolida qiyosiy baholashga qaratilgan. An’anaviy unumdorlik ko‘rsatkichlari ishlab chiqarish hajmi va ishlab chiqarish omillari o‘rtasidagi munosabatni aks ettirsa-da, energiya sarfi, issiqxona gazlari emissiyasi va boshqa ekologik salbiy natijalarni yetarli darajada hisobga olmasligi mumkin. Shu sababli tadqiqot raqamlashtirishning iqtisodiy samaradorlik bilan bir qatorda energiya, mehnat va kapital resurslaridan ekologik jihatdan samarali foydalanish bilan bog‘liqligini o‘rganadi. Tadqiqot metodologiyasi yashil unumdorlikni o‘lchash uchun Super-SBM modeli va Malmquist–Luenberger unumdorlik indeksini, raqamlashtirish ta’sirini baholash uchun esa mamlakatlar va vaqt bo‘yicha panel regressiyasi hamda dinamik bog‘liqlik va endogenlik muammolarini tekshirish uchun System-GMM usulini birlashtiradi. Qiyosiy tahlil Xitoy, Singapur va Germaniya tajribasini, shuningdek, OECD mamlakatlarining umumlashtirilgan tendensiyalarini qamrab olishi ko‘zda tutiladi. O‘zbekiston uchun sanoat, energetika, qishloq xo‘jaligi va transport tarmoqlarida raqamli texnologiyalarni ekologik samaradorlik bilan bog‘lashga doir amaliy yondashuv ishlab chiqiladi. Maqolaning asosiy ilmiy yo‘nalishi raqamli transformatsiyaning natijalarini faqat iqtisodiy o‘sish yoki raqamli infratuzilma kengayishi bilan emas, balki ishlab chiqarish resurslari va ekologik natijalar birgalikda hisobga olinadigan unumdorlik mezoni orqali baholashdan iborat. Empirik natijalar tegishli ma’lumotlar asosida hisoblangandan so‘ng raqamlashtirishning umumiy ta’siri, iqtisodiy guruhlar bo‘yicha farqlari va ehtimoliy mexanizmlari aniqlanadi.